เรื่อง ตรอกจั่น

ร่วมร้อยปีมาแล้ว หมู่บ้านท่าตะเภายังเป็นป่าดงอุดมสมบูรณ์ด้วยต้นคุยและสีละมัน (เป็นไม้พื้นเมืองของ จ.ตราด) ชาวบ้านแถวนี้และหมู่บ้านใกล้เคียงได้พากันมาเก็บลูกไปขาย ต่อมามีเสือร้ายตัวหนึ่งมาอาศัยอยู่ เสือตัวนั้นจับคนเข้าป่าไปกินมากมาย จนชาวบ้านเชื่อว่ามีผีสิงอยู่ในตัว จึงได้ตั้งห้างดักยิงแต่ไม่ได้ผล ออกอาละวาดกัดคนไม่เว้นแต่ละวัน มาวันหนึ่ง ตาเฒ่าคงกลับมาจากหาหน่อไม้และเก็บของป่าตามลำพัง แกไม่กลัวเสือตัวนี้เพราะเป็นคนอยู่ยงคงกระพัน เมื่อเดินมาถึงบริเวณป่าครึ้ม แกได้ยินเสียงกรอบแกรบเดินตามหลังมา พร้อมกับพูดคุยกับแก ตาคงคิดว่าเป็นเพื่อนบ้านก็สนทนาด้วย แต่เมื่อรู้สึกสะดุดหูจึงหันกลับไปมอง และเห็นว่าไม่ใช่มนุษย์ก็ไม่ลังเลใจรีบชักมีดโต้จากเอวพร้อมกับสู้เสือร้ายทันที ตาคงฟันเสือไปหลายแห่งแม้ไม่ถูกที่สำคัญแต่เสือหมดหนทางทำร้ายตาคงได้ หนีเข้าป่าไป เมื่อตาคงกลับมาเล่าให้ชาวบ้านฟัง ทุกคนต่างร้อนใจหาวิธีปราบ มีนายพรานผู้หนึ่งเสนอให้ลองดักเสือด้วยจั่น คือ ทำเป็นกรง 2 ชั้น ชั้นในเอาเหยื่อล่อ ชั้นนอกมีประตูและสายใยล่ามไว้ หากเสือเข้าไปกินเหยื่อ ประตูกรงจะปิดขังทันที
ชาวบ้านทั้งหมดตรงไปบ้านตาบุญ เพื่อขอยายหอมทาสของแกมาเป็นเหยื่อล่อ โดยมีข้อแลกเปลี่ยนว่า ถ้าทำสำเร็จจะได้เป็นไทแก่ตนเอง ยายหอมตกลง ชาวบ้านต่างช่วยกันตัดไม้มาสร้างจั่นไว้ที่ชายป่าทึบ ตกเย็นได้พายายหอมไปนั่งปั่นฝ้ายอยู่ตามลำพัง เสือร้ายก็มาดักคาด ยายหอมสามารถหลอกล่อเสือจนเข้ามาติดกับได้ แล้วเคาะเกราะ (ทำด้วยไม้ มีไว้สำหรับตีบอกสัญญาณและบอกเวลา) ให้สัญญาณชาวบ้านออกจากที่ซ่อน ชาวบ้านใช้ปืนยิงเสือจนตาย ที่ที่ชาวบ้านวางจั่นดักเสือ เรียกว่า “ตรอกจั่น” ซึ่งอยู่ที่บ้านท่าตะเภา ต.หนองเสม็ด อ.เมืองตราด จ.ตราด

นิทานพื้นบ้านอื่นๆที่น่าสนใจ