นิทานเรื่อง “ศรีธนญชัยอยู่วัด”

นิทานเรื่องนี้นั้นน่ะนะ เรื่องศรีธนญชัยนั่นแหละอาศัยอยู่ที่วัดกับหลวงพ่อ
หลวงพ่อท่านสั่งไว้ว่า “ศรีธนญชัยเอ๊ย เดี๋ยวพอดาวประกายพฤกษ์ขึ้นสูงเทียมยอดไม้
มึงเรียกกูด้วยนะ กูจะไปบิณฑบาตร”ศรีธนญชัยรับว่า “ฮึ ได้ หลวงพ่อนอนเถอะ”
พอหลวงพ่อเข้านอน ศรีธนญชัยก็ไปหาไต้มาจุดไฟไปติดไว้ที่ยอดไม้
แสร้งทำเป็นว่าดาวประกายพฤกษ์แล้วพอกลับมาถึงไปปลุกหลวงพ่อว่า “หลวงพ่อ หลวงพ่อ
ดาวประกายพฤกษ์ขึ้นแล้วนะดูสิ สูงเทียมปลายยอดไม้แล้วนะ”
หลวงพ่อก็ตกใจตื่นเงยหน้าขึ้นดูเห็นดาวประกายพฤกษ์อยู่ปลายยอดไม้
ก็รีบลุกขึ้นอย่างลุกลี้ลุกลน จะไปบิณฑบาตรหลวงพ่อเดินไปๆ ว่า “อิ๊! ทำไมคนถึงเงียบจัง
ไก่ก็ไม่ขัน มืดก็มืด”หลวงพ่อเดิน เดินไปวา “อิ๊! ไม่มีคนเลย”
เห็นว่าไม่มีคน ก็เลยเงยหน้าขึ้นดูดาวประกายพฤกษ์
ไม่มีซะแล้วหลวงพ่อกลับมาที่วัด มาที่กุฏิน่ะแหละมาถึงก็เรียกศรีธนญชัย
เอ๊าะ! ก่อนที่แกจะไป แกได้สั่งไว้ว่า ใครมาเรียกก็ห้ามเปิดประตู
มาถึงก็เรียก “ศรีธนญชัย เปิดประตูหน่อยสิ”ศรีธนญชัย “หลวงพ่อไม่ให้เปิด”
“ศรีธนญชัยเปิดประตู เปิดประตูหน่อย”"อึ๊หลวงพ่อสั่งว่า ไม่ให้เปิด”
“นี่หลวงพ่อเอง เปิดเถอะ”"หลวงพ่อสั่งไว้ว่าไม่ให้เปิด”
หลวงพ่อเรียก เรียก มันก็ไม่ยอมเปิดในที่สุดหลวงพ่อก็ต้องไปนอนข้างวัด
ไปนอนที่กอฟักทองของชาวบ้านพอใกล้รุ่ง ผู้หญิงคนหนึ่ง มาเก็บผลฟักทองไปตลาดนัด
มาถึง ก็ดีดป็อกแป็กๆ ดีดเอา (หัวเราะ) ผลโน้น แล้วก็ดีดผลนี้
จนดีดเอาหัวหลวงพ่อหลวงพ่อตกใจตื่นลุกขึ้น กลับไปวัดคราวนี้ อยู่มาวันหนึ่งหลวงพ่อออกไปข้างนอกอีก
ให้ศรีธนญชัยเฝ้าบ้านได้สั่งไว้ว่า “มึงเฝ้ากุฏิให้ดีนะอย่าให้หมาขึ้นมาขี้ถ้ามึงให้หมาขึ้นมาขี้ แล้วกูจะให้มึงเก็บกินละ
” (มีเสียงละหมาดแทรกเป็นระยะๆ)พอหลวงพ่อออกไป ศรีธนญชัยก็คั่วข้าวโพดจนหอมแล้วโขลกกับน้ำตาลทราย เกลือ
แล้วเอามาปั้น ตั้งไว้ตามพื้นมองดูเหมือนขี้หมาเลยล่ะพอหลวงพ่อกลับมาถึง เห็นก็ว่า “ฮา กูสั่งมึงไว้แล้ว ว่าอย่าให้หมาขึ้นมาขี้
กินซะ ศรีธนญชัย”ศรีธนญชัยก็หยิบกิน กิน กิน จนใกล้จะหมดแล้วหลวงพ่อก็ว่า “อะไรกัน ศรีธนญชัยนี่ มันกินขี้หมาท่าทางอร่อยเชียว”"อิ๊หลวงพ่อชิมสิ อร่อยนะ”หลวงพ่อก็เอามาชิม พอชิมก็ว่า “เอ๊อ อร่อยจริงด้วย”
แต่มันเหลืออยู่นิดเดียว (หัวเราะ)หลวงพ่ออยากกินอีก
“เอาล่ะ ทีนี้ มึงอย่าไล่หมานะศรีธนญชัยให้หมามันขึ้นมาขี้เถอะ”พอวันต่อมา ศรีธนญชัยก็ไม่ไล่หมา ให้หมาขึ้นมาขี้
หลวงพ่อบอกว่าเหม็น กินไม่ได้”เอ๊าะ แล้วทำไมเหม็นล่ะศรีธนญชัย”"อึ๊ กินไม่ได้หรอก ขี้หมาแดงนี่นา ไม่ใช่ขี้หมาหมีสักหน่อยเค้ากินขี้หมาหมีกันต่างหากล่ะ”หลวงพ่อก็ให้เด็กไปไล่หมาหมีที่ตัวดำ ดำขึ้นมาให้มันขี้ มันก็ไม่ขี้หลวงพ่อก็ตีจนขี้แตก
แล้วเอามากิน ก็ว่า “อึ๊ ทำไมถึงขมล่ะ”"อึ๊ หลวงพ่อตีจนขี้แตกน่ะสิ” ศรีธนญชัยว่าก็เป็นจบเพียงเท่านี้

นิทานพื้นบ้านอื่นๆที่น่าสนใจ