ในกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  มีเรื่องเล่ากันมาว่า  มีกระต่ายตัวหนึ่ง มีความฉลาดมากในวันหนึ่งกระต่ายตัวนี้เห็นยายแก่คนหนึ่งเอาข้าวไป    ถวายพระที่วัด  และมีกล้วยอยู่หวีหนึ่งใส่ไว้ในกระเฌอทูนไว้บนหัว กระต่ายอยากกินกล้วยมากจึงใช้อุบายที่จะกินกล้วยของยาย จึงรีบวิ่งไปดักกลางทางที่ข้างหน้ายาย โดยการแกล้งล้มลงนอนตายอยู่ เมื่อยายมาพบเห็นกระต่ายนอนตายอยู่ก็ให้แปลกใจ  จึงจับดูเห็นตัวยังอุ่นจึงจับใส่กระเฌอแล้ว  ก็ทูนหัวต่อไป
กระต่ายเมื่อลงไปในกระเฌอของยายสมความตั้งใจ ก็ลุกขึ้นมาปอกกล้วยกินและทิ้งเปลือกไปข้างหลัง   ส่วนยายนั้นเมื่อได้ยินเสียง   ทิ้งเปลือกกล้วยก็หันไปดู   แต่ก็ไม่เห็นอะไร   เห็นแต่เปลือกกล้วย   ก็ให้สงสัยว่าใครนะเดินทางไปก่อนตน   เมื่อยายหันไปข้างหลัง กระต่ายก็ทิ้งเปลือกกล้วยไปข้างหน้า เมื่อยายหันหน้าเดินต่อไปก็เห็นเปลือกกล้วยอีกก็กล่าวว่า    เปลือกกล้วยนี้ยังใหม่อยู่คงมีใครเดินไปข้างหน้าใกล้ ๆ นี้เอง  และคงจะเดินกินกล้วยไปด้วย   จึงรีบก้าวเดินไปเพื่อจะให้ทัน แม้ยายจะรีบเดินมากเท่าไรก็ไม่ทัน   จนกระทั่งยายเหนื่อยจึงหยุดพักเอากระเฌอวางลง   ก็เห็นกระต่ายกินกล้วยของตนหมดแล้วก็โกรธมาก กระต่ายก็กระโดดออกวิ่งไปยายก็รีบวิ่งตามเพื่อจะตีกระต่ายนั้น   กระต่ายก็วิ่งขึ้นไปอยู่บนต้นคลุ้ม ยายตีไม่ได้จึงเอากรรไกรที่มีไว้ผ่าหมากตัดต้นคลุ้มนั้นกระต่ายเห็นดังนั้นก็ตกใจมาก     ด้วยความที่ฉลาดและมีไหวพริบดี   จึงกล่าวกับยายว่า
“ยายเอ๋ยยายจะเอากรรไกรนั้นตัดต้นคลุ้มนี้นั้นกรรไกรของยายจะหักเสียเปล่า ๆ เพราะต้นคลุ้มนั้นมันแข็งมาก  ไม่เชื่อยายเอากรรไกรขูดดูแก่น    ของมันซี  แก่นของมันแดงแจ๋ทีเดียว”  ยายก็สงสัยจึงเอากรรไกรขูดต้นคลุ้มดู  เมื่อเปลือกนอกออกด้านในก็เป็นสีแดง   ยายก็คิดว่าเป็นแก่นจริง ๆ จึงไม่กล้าตัด    จึงไปหามีดมา   เมื่อยายไป   กระต่ายก็วิ่งไปอยู่ในโพรงไม้   ยายก็จับตีไม่ได้อีก   จึงคิดเอาบ่วงมาดักไว้ที่ปากโพรง  หากกระต่ายออกจะได้ติดบ่วง เมื่อยายดักบ่วงเสร็จกระต่ายก็คิดว่าหากตนออกต้องติดตายแน่ ๆจึงคิดหลอกยายอีก แล้วก็กล่าวกับยายว่า     
“ยายเอ๋ยทำบ่วงดักฉันอย่างนั้นนะไม่มีวันได้ตัวฉันหรอก  เพราะบ่วงอย่างนั้นมันไม่รูด  ถ้ายายไม่เชื่อยายลองเอาขาของยายใส่ดูก่อนก็ได้” ฝ่ายยายก็สงสัยว่าจริงอีก   จึงเอาขาใส่บ่วงดูคันของบ่วงก็ยกขึ้น บ่วงติดขาของยายห้อยโตงเตงอยู่   กระต่ายก็ออกจากโพรงได้  แล้วก็หัวเราะเยาะยายว่า “ยายหน้าโง่ติดบ่วงอยู่เถิดข้าไปก่อนแล้ว  ว่าแล้วกระต่ายก็ไป”

            นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าหลงเชื่ออะไรง่าย ๆ จะทำให้เสียของ  และเสียหายต่าง ๆ

นิทานพื้นบ้านอื่นๆที่น่าสนใจ